Acts 2

1And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place.

και εν τω συμπληρουσθαι την ημεραν της πεντηκοστης ησαν απαντες ομοθυμαδον επι το αυτο (7931)

2And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting.

και εγενετο αφνω εκ του ουρανου ηχος ωσπερ φερομενης πνοης βιαιας και επληρωσεν ολον τον οικον ου ησαν καθημενοι (10490)

3And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them.

και ωφθησαν αυτοις διαμεριζομεναι γλωσσαι ωσει πυρος εκαθισεν τε εφ ενα εκαστον αυτων (9405)

4And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance.

και επλησθησαν απαντες πνευματος αγιου και ηρξαντο λαλειν ετεραις γλωσσαις καθως το πνευμα εδιδου αυτοις αποφθεγγεσθαι (10046)

5And there were dwelling at Jerusalem Jews, devout men, out of every nation under heaven.

ησαν δε εν ιερουσαλημ κατοικουντες ιουδαιοι ανδρες ευλαβεις απο παντος εθνους των υπο τον ουρανον (8668)

6Now when this was noised abroad, the multitude came together, and were confounded, because that every man heard them speak in his own language.

γενομενης δε της φωνης ταυτης συνηλθεν το πληθος και συνεχυθη οτι ηκουον εις εκαστος τη ιδια διαλεκτω λαλουντων αυτων (13731)

7And they were all amazed and marvelled, saying one to another, Behold, are not all these which speak Galilaeans?

εξισταντο δε παντες και εθαυμαζον λεγοντες προς αλληλους ουκ ιδου παντες ουτοι εισιν οι λαλουντες γαλιλαιοι (8203)

8And how hear we every man in our own tongue, wherein we were born?

και πως ημεις ακουομεν εκαστος τη ιδια διαλεκτω ημων εν η εγεννηθημεν (5523)

See also: Psalms 145:12

9Parthians, and Medes, and Elamites, and the dwellers in Mesopotamia, and in Judaea, and Cappadocia, in Pontus, and Asia,

παρθοι και μηδοι και ελαμιται και οι κατοικουντες την μεσοποταμιαν ιουδαιαν τε και καππαδοκιαν ποντον και την ασιαν (6133)

10Phrygia, and Pamphylia, in Egypt, and in the parts of Libya about Cyrene, and strangers of Rome, Jews and proselytes,

φρυγιαν τε και παμφυλιαν αιγυπτον και τα μερη της λιβυης της κατα κυρηνην και οι επιδημουντες ρωμαιοι ιουδαιοι τε και προσηλυτοι (11028)

11Cretes and Arabians, we do hear them speak in our tongues the wonderful works of God.

κρητες και αραβες ακουομεν λαλουντων αυτων ταις ημετεραις γλωσσαις τα μεγαλεια του θεου (9185)

12And they were all amazed, and were in doubt, saying one to another, What meaneth this?

εξισταντο δε παντες και διηπορουν αλλος προς αλλον λεγοντες τι αν θελοι τουτο ειναι (5790)

13Others mocking said, These men are full of new wine.

ετεροι δε χλευαζοντες ελεγον οτι γλευκους μεμεστωμενοι εισιν (5678)

14But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words:

σταθεις δε πετρος συν τοις ενδεκα επηρεν την φωνην αυτου και απεφθεγξατο αυτοις ανδρες ιουδαιοι και οι κατοικουντες ιερουσαλημ απαντες τουτο υμιν γνωστον εστω και ενωτισασθε τα ρηματα μου (19318)

15For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day.

ου γαρ ως υμεις υπολαμβανετε ουτοι μεθυουσιν εστιν γαρ ωρα τριτη της ημερας (8397)

16But this is that which was spoken by the prophet Joel;

αλλα τουτο εστιν το ειρημενον δια του προφητου ιωηλ (5636)

17And it shall come to pass in the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams:

και εσται εν ταις εσχαταις ημεραις λεγει ο θεος εκχεω απο του πνευματος μου επι πασαν σαρκα και προφητευσουσιν οι υιοι υμων και αι θυγατερες υμων και οι νεανισκοι υμων ορασεις οψονται και οι πρεσβυτεροι υμων ενυπνια ενυπνιασθησονται (22913)

18And on my servants and on my handmaidens I will pour out in those days of my Spirit; and they shall prophesy:

και γε επι τους δουλους μου και επι τας δουλας μου εν ταις ημεραις εκειναις εκχεω απο του πνευματος μου και προφητευσουσιν (12292)

19And I will shew wonders in heaven above, and signs in the earth beneath; blood, and fire, and vapour of smoke:

και δωσω τερατα εν τω ουρανω ανω και σημεια επι της γης κατω αιμα και πυρ και ατμιδα καπνου (9870)

20The sun shall be turned into darkness, and the moon into blood, before the great and notable day of the Lord come:

ο ηλιος μεταστραφησεται εις σκοτος και η σεληνη εις αιμα πριν η ελθειν την ημεραν κυριου την μεγαλην και επιφανη (7140)

21And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.

και εσται πας ος αν επικαλεσηται το ονομα κυριου σωθησεται (4953)

22Ye men of Israel, hear these words; Jesus of Nazareth, a man approved of God among you by miracles and wonders and signs, which God did by him in the midst of you, as ye yourselves also know:

ανδρες ισραηλιται ακουσατε τους λογους τουτους ιησουν τον ναζωραιον ανδρα απο του θεου αποδεδειγμενον εις υμας δυναμεσιν και τερασιν και σημειοις οις εποιησεν δι αυτου ο θεος εν μεσω υμων καθως και αυτοι οιδατε (19471)

23Him, being delivered by the determinate counsel and foreknowledge of God, ye have taken, and by wicked hands have crucified and slain:

τουτον τη ωρισμενη βουλη και προγνωσει του θεου εκδοτον λαβοντες δια χειρων ανομων προσπηξαντες ανειλετε (11152)

24Whom God hath raised up, having loosed the pains of death: because it was not possible that he should be holden of it.

ον ο θεος ανεστησεν λυσας τας ωδινας του θανατου καθοτι ουκ ην δυνατον κρατεισθαι αυτον υπ αυτου (10252)

25For David speaketh concerning him, I foresaw the Lord always before my face, for he is on my right hand, that I should not be moved:

δαβιδ γαρ λεγει εις αυτον προωρωμην τον κυριον ενωπιον μου δια παντος οτι εκ δεξιων μου εστιν ινα μη σαλευθω (10586)

26Therefore did my heart rejoice, and my tongue was glad; moreover also my flesh shall rest in hope:

δια τουτο ευφρανθη η καρδια μου και ηγαλλιασατο η γλωσσα μου ετι δε και η σαρξ μου κατασκηνωσει επ ελπιδι (8392)

27Because thou wilt not leave my soul in hell, neither wilt thou suffer thine Holy One to see corruption.

οτι ουκ εγκαταλειψεις την ψυχην μου εις αδου ουδε δωσεις τον οσιον σου ιδειν διαφθοραν (9488)

28Thou hast made known to me the ways of life; thou shalt make me full of joy with thy countenance.

εγνωρισας μοι οδους ζωης πληρωσεις με ευφροσυνης μετα του προσωπου σου (10245)

29Men and brethren, let me freely speak unto you of the patriarch David, that he is both dead and buried, and his sepulchre is with us unto this day.

ανδρες αδελφοι εξον ειπειν μετα παρρησιας προς υμας περι του πατριαρχου δαβιδ οτι και ετελευτησεν και εταφη και το μνημα αυτου εστιν εν ημιν αχρι της ημερας ταυτης (13895)

30Therefore being a prophet, and knowing that God had sworn with an oath to him, that of the fruit of his loins, according to the flesh, he would raise up Christ to sit on his throne;

προφητης ουν υπαρχων και ειδως οτι ορκω ωμοσεν αυτω ο θεος εκ καρπου της οσφυος αυτου το κατα σαρκα αναστησειν τον χριστον καθισαι επι του θρονου αυτου (19647)

31He seeing this before spake of the resurrection of Christ, that his soul was not left in hell, neither his flesh did see corruption.

προιδων ελαλησεν περι της αναστασεως του χριστου οτι ου κατελειφθη η ψυχη αυτου εις αδου ουδε η σαρξ αυτου ειδεν διαφθοραν (14507)

32This Jesus hath God raised up, whereof we all are witnesses.

τουτον τον ιησουν ανεστησεν ο θεος ου παντες ημεις εσμεν μαρτυρες (6336)

33Therefore being by the right hand of God exalted, and having received of the Father the promise of the Holy Ghost, he hath shed forth this, which ye now see and hear.

τη δεξια ουν του θεου υψωθεις την τε επαγγελιαν του αγιου πνευματος λαβων παρα του πατρος εξεχεεν τουτο ο νυν υμεις βλεπετε και ακουετε (14477)

34For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand,

ου γαρ δαβιδ ανεβη εις τους ουρανους λεγει δε αυτος ειπεν ο κυριος τω κυριω μου καθου εκ δεξιων μου (10094)

35Until I make thy foes thy footstool.

εως αν θω τους εχθρους σου υποποδιον των ποδων σου (8547)

36Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made the same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ.

ασφαλως ουν γινωσκετω πας οικος ισραηλ οτι και κυριον και χριστον αυτον ο θεος εποιησεν τουτον τον ιησουν ον υμεις εσταυρωσατε (14900)

37Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do?

ακουσαντες δε κατενυγησαν τη καρδια ειπον τε προς τον πετρον και τους λοιπους αποστολους τι ποιησομεν ανδρες αδελφοι (9838)

38Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost.

πετρος δε εφη προς αυτους μετανοησατε και βαπτισθητω εκαστος υμων επι τω ονοματι ιησου χριστου εις αφεσιν αμαρτιων και ληψεσθε την δωρεαν του αγιου πνευματος (18998)

39For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the LORD our God shall call.

υμιν γαρ εστιν η επαγγελια και τοις τεκνοις υμων και πασιν τοις εις μακραν οσους αν προσκαλεσηται κυριος ο θεος ημων (9318)

40And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation.

ετεροις τε λογοις πλειοσιν διεμαρτυρετο και παρεκαλει λεγων σωθητε απο της γενεας της σκολιας ταυτης (8832)

41Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls.

οι μεν ουν ασμενως αποδεξαμενοι τον λογον αυτου εβαπτισθησαν και προσετεθησαν τη ημερα εκεινη ψυχαι ωσει τρισχιλιαι (10683)

42And they continued stedfastly in the apostles’ doctrine and fellowship, and in breaking of bread, and in prayers.

ησαν δε προσκαρτερουντες τη διδαχη των αποστολων και τη κοινωνια και τη κλασει του αρτου και ταις προσευχαις (11759)

43And fear came upon every soul: and many wonders and signs were done by the apostles.

εγενετο δε παση ψυχη φοβος πολλα τε τερατα και σημεια δια των αποστολων εγινετο (8013)

44And all that believed were together, and had all things common;

παντες δε οι πιστευοντες ησαν επι το αυτο και ειχον απαντα κοινα (5190)

45And sold their possessions and goods, and parted them to all men, as every man had need.

και τα κτηματα και τας υπαρξεις επιπρασκον και διεμεριζον αυτα πασιν καθοτι αν τις χρειαν ειχεν (6788)

46And they, continuing daily with one accord in the temple, and breaking bread from house to house, did eat their meat with gladness and singleness of heart,

καθ ημεραν τε προσκαρτερουντες ομοθυμαδον εν τω ιερω κλωντες τε κατ οικον αρτον μετελαμβανον τροφης εν αγαλλιασει και αφελοτητι καρδιας (11845)

47Praising God, and having favour with all the people. And the Lord added to the church daily such as should be saved.

αινουντες τον θεον και εχοντες χαριν προς ολον τον λαον ο δε κυριος προσετιθει τους σωζομενους καθ ημεραν τη εκκλησια (10219)