Hebrews 10

1For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect.

σκιαν γαρ εχων ο νομος των μελλοντων αγαθων ουκ αυτην την εικονα των πραγματων κατ ενιαυτον ταις αυταις θυσιαις ας προσφερουσιν εις το διηνεκες ουδεποτε δυναται τους προσερχομενους τελειωσαι (22371)

2For then would they not have ceased to be offered? because that the worshippers once purged should have had no more conscience of sins.

επει ουκ αν επαυσαντο προσφερομεναι δια το μηδεμιαν εχειν ετι συνειδησιν αμαρτιων τους λατρευοντας απαξ κεκαθαρμενους (10236)

3But in those sacrifices there is a remembrance again made of sins every year.

αλλ εν αυταις αναμνησις αμαρτιων κατ ενιαυτον (4097)

4For it is not possible that the blood of bulls and of goats should take away sins.

αδυνατον γαρ αιμα ταυρων και τραγων αφαιρειν αμαρτιας (5298)

5Wherefore when he cometh into the world, he saith, Sacrifice and offering thou wouldest not, but a body hast thou prepared me:

διο εισερχομενος εις τον κοσμον λεγει θυσιαν και προσφοραν ουκ ηθελησας σωμα δε κατηρτισω μοι (8309)

6In burnt offerings and sacrifices for sin thou hast had no pleasure.

ολοκαυτωματα και περι αμαρτιας ουκ ευδοκησας (4310)

7Then said I, Lo, I come (in the volume of the book it is written of me,) to do thy will, O God.

τοτε ειπον ιδου ηκω εν κεφαλιδι βιβλιου γεγραπται περι εμου του ποιησαι ο θεος το θελημα σου (7210)

8Above when he said, Sacrifice and offering and burnt offerings and offering for sin thou wouldest not, neither hadst pleasure therein; which are offered by the law;

ανωτερον λεγων οτι θυσιαν και προσφοραν και ολοκαυτωματα και περι αμαρτιας ουκ ηθελησας ουδε ευδοκησας αιτινες κατα τον νομον προσφερονται (12881)

9Then said he, Lo, I come to do thy will, O God. He taketh away the first, that he may establish the second.

τοτε ειρηκεν ιδου ηκω του ποιησαι ο θεος το θελημα σου αναιρει το πρωτον ινα το δευτερον στηση (8849)

10By the which will we are sanctified through the offering of the body of Jesus Christ once for all.

εν ω θεληματι ηγιασμενοι εσμεν {VAR1: οι } δια της προσφορας του σωματος του ιησου χριστου εφαπαξ (10045)

11And every priest standeth daily ministering and offering oftentimes the same sacrifices, which can never take away sins:

και πας μεν ιερευς εστηκεν καθ ημεραν λειτουργων και τας αυτας πολλακις προσφερων θυσιας αιτινες ουδεποτε δυνανται περιελειν αμαρτιας (11591)

12But this man, after he had offered one sacrifice for sins for ever, sat down on the right hand of God;

αυτος δε μιαν υπερ αμαρτιων προσενεγκας θυσιαν εις το διηνεκες εκαθισεν εν δεξια του θεου (6948)

13From henceforth expecting till his enemies be made his footstool.

το λοιπον εκδεχομενος εως τεθωσιν οι εχθροι αυτου υποποδιον των ποδων αυτου (10332)

14For by one offering he hath perfected for ever them that are sanctified.

μια γαρ προσφορα τετελειωκεν εις το διηνεκες τους αγιαζομενους (5520)

15Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before,

μαρτυρει δε ημιν και το πνευμα το αγιον μετα γαρ το προειρηκεναι (3833)

16This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them;

αυτη η διαθηκη ην διαθησομαι προς αυτους μετα τας ημερας εκεινας λεγει κυριος διδους νομους μου επι καρδιας αυτων και επι των διανοιων αυτων επιγραψω αυτους (16256)

17And their sins and iniquities will I remember no more.

και των αμαρτιων αυτων και των ανομιων αυτων ου μη μνησθω ετι (9727)

18Now where remission of these is, there is no more offering for sin.

οπου δε αφεσις τουτων ουκετι προσφορα περι αμαρτιας (6239)

19Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus,

εχοντες ουν αδελφοι παρρησιαν εις την εισοδον των αγιων εν τω αιματι ιησου (8121)

20By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh;

ην ενεκαινισεν ημιν οδον προσφατον και ζωσαν δια του καταπετασματος τουτ εστιν της σαρκος αυτου (9435)

21And having an high priest over the house of God;

και ιερεα μεγαν επι τον οικον του θεου (2240)

22Let us draw near with a true heart in full assurance of faith, having our hearts sprinkled from an evil conscience, and our bodies washed with pure water.

προσερχωμεθα μετα αληθινης καρδιας εν πληροφορια πιστεως ερραντισμενοι τας καρδιας απο συνειδησεως πονηρας και λελουμενοι το σωμα υδατι καθαρω (13745)

23Let us hold fast the profession of our faith without wavering; (for he is faithful that promised;)

κατεχωμεν την ομολογιαν της ελπιδος ακλινη πιστος γαρ ο επαγγειλαμενος (5086)

24And let us consider one another to provoke unto love and to good works:

και κατανοωμεν αλληλους εις παροξυσμον αγαπης και καλων εργων (5606)

25Not forsaking the assembling of ourselves together, as the manner of some is; but exhorting one another: and so much the more, as ye see the day approaching.

μη εγκαταλειποντες την επισυναγωγην εαυτων καθως εθος τισιν αλλα παρακαλουντες και τοσουτω μαλλον οσω βλεπετε εγγιζουσαν την ημεραν (13056)

26For if we sin wilfully after that we have received the knowledge of the truth, there remaineth no more sacrifice for sins,

εκουσιως γαρ αμαρτανοντων ημων μετα το λαβειν την επιγνωσιν της αληθειας ουκετι περι αμαρτιων απολειπεται θυσια (11136)

27But a certain fearful looking for of judgment and fiery indignation, which shall devour the adversaries.

φοβερα δε τις εκδοχη κρισεως και πυρος ζηλος εσθιειν μελλοντος τους υπεναντιους (8055)

28He that despised Moses’ law died without mercy under two or three witnesses:

αθετησας τις νομον μωσεως χωρις οικτιρμων επι δυσιν η τρισιν μαρτυσιν αποθνησκει (9660)

29Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace?

ποσω δοκειτε χειρονος αξιωθησεται τιμωριας ο τον υιον του θεου καταπατησας και το αιμα της διαθηκης κοινον ηγησαμενος εν ω ηγιασθη και το πνευμα της χαριτος ενυβρισας (15824)

30For we know him that hath said, Vengeance belongeth unto me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge his people.

οιδαμεν γαρ τον ειποντα εμοι εκδικησις εγω ανταποδωσω λεγει κυριος και παλιν κυριος κρινει τον λαον αυτου (8728)

31It is a fearful thing to fall into the hands of the living God.

φοβερον το εμπεσειν εις χειρας θεου ζωντος (4604)

32But call to remembrance the former days, in which, after ye were illuminated, ye endured a great fight of afflictions;

αναμιμνησκεσθε δε τας προτερον ημερας εν αις φωτισθεντες πολλην αθλησιν υπεμεινατε παθηματων (7684)

33Partly, whilst ye were made a gazingstock both by reproaches and afflictions; and partly, whilst ye became companions of them that were so used.

τουτο μεν ονειδισμοις τε και θλιψεσιν θεατριζομενοι τουτο δε κοινωνοι των ουτως αναστρεφομενων γενηθεντες (11887)

34For ye had compassion of me in my bonds, and took joyfully the spoiling of your goods, knowing in yourselves that ye have in heaven a better and an enduring substance.

και γαρ τοις δεσμοις μου συνεπαθησατε και την αρπαγην των υπαρχοντων υμων μετα χαρας προσεδεξασθε γινωσκοντες εχειν εν εαυτοις κρειττονα υπαρξιν εν ουρανοις και μενουσαν (17302)

35Cast not away therefore your confidence, which hath great recompence of reward.

μη αποβαλητε ουν την παρρησιαν υμων ητις εχει μισθαποδοσιαν μεγαλην (5283)

36For ye have need of patience, that, after ye have done the will of God, ye might receive the promise.

υπομονης γαρ εχετε χρειαν ινα το θελημα του θεου ποιησαντες κομισησθε την επαγγελιαν (6513)

37For yet a little while, and he that shall come will come, and will not tarry.

ετι γαρ μικρον οσον οσον ο ερχομενος ηξει και ου χρονιει (4128)

38Now the just shall live by faith: but if any man draw back, my soul shall have no pleasure in him.

ο δε δικαιος εκ πιστεως ζησεται και εαν υποστειληται ουκ ευδοκει η ψυχη μου εν αυτω (8832)

39But we are not of them who draw back unto perdition; but of them that believe to the saving of the soul.

ημεις δε ουκ εσμεν υποστολης εις απωλειαν αλλα πιστεως εις περιποιησιν ψυχης (8015)